Τα μικρά μουντιάλ της ζωής μου (μέρος γ' Αργεντινή 1978).

του Νίκου Γ. Λεμονή

Στην ουσία το Μουντιάλ της Αργεντινής είναι το πρώτο μου αληθινό μουντιάλ. Το πρώτο που το θυμάμαι ολόκληρο ή σχεδόν ολόκληρο, το πρώτο που με αγωνία περίμενα να αρχίσει κάθε ματς, το πρώτο που με έκανε οπαδό μιας συγκεκριμένης εθνικής ομάδας, της Ιταλίας, το πρώτο - και το τελευταίο - που μ' έκανε να αισθάνομαι τύψεις επειδή το παρακολουθούσα φανατικά.

Αιτία γι αυτό μια αφίσα που βρισκόταν στον τοίχο έξω απ' το σπίτι μου, σ' εκείνον μάλιστα τον τοίχο κόντρα στον οποίο κλωτσούσα την μπάλα με παρέα, αλλά και μόνος μου συχνά για να γκελάρει επιστρέφοντας πίσω. Πρωτόγονο μεν αλλά πολύ χρήσιμο παιχνίδι για την βελτίωση της τεχνικής της μεταβίβασης. Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω πως θα έπρεπε να αποτίσω τον δέοντα φόρο τιμής σ' εκείνον τον τοίχο για τις άριστες ικανότητές μου ως πασαδόρου...

Τέλος πάντων η αφίσα εκείνη ήταν πολύ χαρακτηριστική. Έδειχνε μια κλασική ασπρόμαυρη μπάλα ποδοσφαίρου που σταδιακά μετατρεπόταν σε νεκροκεφαλή για να θυμίζει πως το Μουντιάλ εκείνης της χρονιάς, στα 1978, γινόταν στην Αργεντινή, στην οποία κυβερνούσε μια σκληρή στρατιωτική χούντα, υπόλογη για βιαιότητες, δολοφονίες, εξαφανίζεις, βασανιστήρια πολιτικών αντιπάλων.  Αυτός ήταν κι ο λόγος που αν και ήμουν κάτι λιγότερο από 11 ετών, αισθανόμουν ήδη τύψεις για το πάθος μου με το ποδόσφαιρο και για τη δύναμη που δεν είχα να μην στέκομαι με μονομανιακό σχεδόν τρόπο μπροστά στην τηλεόραση απολαμβάνοντας κάθε λεπτό των αγώνων.

Πάντως η χούντα του στρατηγού Βιντέλα στέρησε από το Μουντιάλ της Αργεντινής την παρουσία κάποιων σπουδαίων ποιητών του ποδοσφαίρου. Σημαντικότερος εξ αυτών ο γερμανός Πωλ Μπράιτνερ που όντας μαοϊκός αρνήθηκε να συμμετάσχει με την εθνική του στο μουντιάλ που γινόταν σε μια χώρα με χούντα. Δύσκολο να φανταστούμε ανάλογη στάση σήμερα, αλλά στα 1978 η πολιτική ευθύνη ήταν ζήτημα που αφορούσε και τους ποδοσφαιριστές.

Μ' αυτά και μ' αυτά η αντιπάθεια προς την Εθνική Αργεντινής ήταν σχεδόν καθήκον. Σ' εμένα διδάχθηκε σαφώς και χωρίς περιθώρια αντίρρησης από τον πατέρα μου. Έμαθα πως έπρεπε με κάθε τρόπο και εναντίον οποιουδήποτε αντιπάλου να επιθυμώ την ήττα των αργεντινών.

Δύσκολη δουλειά πάντως. Η Αργεντινή εκείνο το Μουντιάλ το κατέκτησε. Εντάξει υπήρξαν και κάποια παρατράγουδα, όπως μια παράξενη νίκη με 6 γκολ επί του Περού που έστειλε τους αργεντινούς στον τελικό, αλλά η αλήθεια είναι πως όσο και αν το  ήθελες αυτούς τους τύπους που ήταν ταυτόχρονα μπαλαδόροι και δολοφόνοι, τεχνίτες και σκληροτράχηλοι, μακρυμάλληδες με φατσούλες περίεργες σα να είχαν βγει μόλις με άδεια από το αναμορφωτήριο να παίξουν μπάλα και να επιστρέψουν πίσω, ήταν λίγο δύσκολο  να τους αντιπαθήσεις ποδοσφαιρικώς.

Όπως ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά αν είσαι παιδί 11 ετών να μην γοητευτείς από την εμφάνιση του Περού, λευκή με μια μεγάλη διαγώνια κόκκινη ρίγα, αλλά και τον μάγο της μπάλας με το χαρακτηριστικό όνομα που οδηγούσε την ομάδα αυτή: τον Τεόφιλο Κουμπίλιας, λιγάκι χοντρούλη για ποδοσφαιριστή, αλλά είπαμε, το ποδόσφαιρο δεν είναι ρατσιστικό άθλημα, όλοι χωράνε.

Στο δρόμο για το τρόπαιο η Αργεντινή έχασε έναν μόνο αγώνα, εκείνον κόντρα στην Ιταλία. Έναν αγώνα που δίχασε τη χώρα του τάνγκο, μια χώρα που ο μισός της πληθυσμός είναι ιταλικής καταγωγής. Υπήρχαν οικογένειες που κόπηκαν στα δύο όσο κράτησε το παιχνίδι. Ο πατέρας, πρώτης γενιάς μετανάστης υποστήριζε την Ιταλία κι ο γιος, δεύτερης γενιάς μετανάστης αυτός, ήταν με την Αργεντινή.

Στον τελικό βρέθηκε πάλι η Ολλανδία που έχασε το δεύτερο στη σειρά μουντιάλ της, φυσικά εκ δημοκρατικής υποχρεώσεως στην Ελλάδα, μια χώρα που μόλις πριν από τέσσερα χρόνια είχε βγει από τη δική της χούντα, όλοι ή σχεδόν όλοι υποστηρίζαμε τους Ολλανδούς. Τότε μάλιστα μπορώ να πω ότι στεναχωρήθηκα που έχασαν στην παράταση.

Σήμερα έχω μάθει πια πως η Αργεντινή δεν είναι και δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι, η χώρα του στρατηγού Βιντέλα. Είναι η πατρίδα του Τσε, της ποίησης, του χορού και της μουσικής του τάνγκο, είναι η πραγματική κοιτίδα του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού πολιτισμού. Έχω μάθει επίσης πως το ποδόσφαιρο είναι τέχνη κι η μεγάλη τέχνη λειτουργεί πέρα από τις αντιφάσεις της μικρής μας καθημερινότητας. Σήμερα μπορώ να θαυμάζω πως κλωτσάν την μπάλα αυτά τ' αλάνια από το Rio de la Plata. Επιτέλους χωρίς τύψεις...



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου